Albert Camus, Zygmunt Freud, William Golding, Eric Schmidt, Karol Wojtyła, Georg Orwell, Ryszard Kapuściński, Stanisław Lem, Thomas Mann – oni i wielu innych wielkich myślicieli byli świadomi winy, świadomi tego jak relatywna może być ocena sumienia drugiej osoby i cierpieli przez tę świadomość: zła drzemiącego w człowieku. Tym gorszego, że nieuświadomionego, zagłuszonego przez egoistyczne poczucie prawa do zmniejszania swojego poczucia winy przez przeciwstawianie go „prawdziwym zbrodniom”. Oni wiedzieli, że obwinianie i osądzanie innych jest wpisane w ludzką naturę.

W tym miesiącu podczas dokonanego na przywódcy terrorystów morderstwa dopuszczono się dwóch zbrodni.
Odebrano życie.
Przekonano dużą część ludzkości, że zabójstwo może być moralnie dobre.
Ostatecznie zaś wywołano poczucie satysfakcji i bezpieczeństwa u obywateli. Skutecznie usprawiedliwiono zło, dając tę zbrodnie za przykład sprawności działania służb specjalnych. Pokazując, że wojna i niesienie śmierci może być rozwiązaniem.
Następnie otrzymano poparcie cywilizacji.
Ale wojna i śmierć nigdy nie była i nie będzie rozwiązaniem.

W całym tym- związanym z tą spektakularną porażką współczesnej cywilizacji- wydarzeniu majaczy bolesny fakt. Jest nim skupienie publicznego zainteresowania na rozstrzygnięciu sporu „czy można było doprowadzić do zaszłego wydarzenia”, które odsuwa uwagę od przyjętego w ten sposób założenia: „Ta wojna jest potrzebna, ta wojna jest rozwiązaniem”. W znanym zdaniu o „nienegocjowaniu z terrorystami” tkwi ukryty odcień okrucieństwa. To nieugiętość prowadząca to rozwiązań siłowych, terrorystyczne stawianie warunków bez zwracania uwagi na okoliczności brzmi jak groźba, jest groźbą. Jest stwierdzeniem, że nie zależy nam na pokojowym rozwiązaniu konfliktu, że nie istotne jest dla nas, czy porywacze pochodzą z uciskanego podziemia, które gniecione przez niesprawiedliwość domaga się posłuchu. Jest stwierdzeniem siły i przewagi. Mówi: poddajcie się, nie wysłuchamy was.

W niedzielnym wydaniu pewnego programu publicystycznego dziennikarz TVN zapytał: „Ale to my stoimy po tej dobrej stronie, tak?”. Czym jest to pytanie jeśli nie środkiem uśmierzającym ból sumienia?
Później w tym samym programie padło stwierdzenie, że dyskutowana sytuacja jest normalną kolej rzeczy każdej wojny.

Pomyślmy chwilę jak przybysz ze wschodu.
Przez relatywne odwrócenie moralne można dokonać stwierdzenia, że w rozumieniu organizacji terrorystycznych zamach na amerykańskie wieże, czy zamachy w metrach nie miały odcienia negatywnego- były koleją rzeczy, koleją wojny („to jest wojna, na wojnie ludzie giną”), usankcjonowaną przez społeczności kultywujące ideologię antyamerykańską, dla której to ona- Ameryka- właśnie jest zagrożeniem i stowarzyszeniem terrorystycznym.
Stąd o krok do stwierdzenia, że organizacje terrorystyczne znajdują się po stronie zachodniej, że aktem terrorystycznym jest prowadzenie wojny w Iraku. Jednak nie to jest celem, nie opowiem się za tym, byłoby niepoprawną sofistyką nazwać terrorystami Stany Zjednoczone.

Prawo do oceny i sądzenia ludzi moralnością zachodniej Europy jest niedopuszczalne. Daliśmy sobie bilet ulgowy na mówienie ludziom co jest dobre, a co nie. Oceniamy Islam, traktując tamtejszą ludność jak prymitywne, krwiożercze zwierzęta bez umysłu tylko dlatego, że garstka radykałów uczestniczy w rewolucji człowieka pełnego organicznego zła, człowieka który był w stanie rozbudzić ich uśpione emocje schowane pod powierzchnią upokorzenia, osamotnienia i zagubienia. To są ludzie, który cierpieli. Bo wszyscy cierpią, jest to oczywista, zawstydzająca prawda. Jeśli chcemy mówić, że należy im się śmierć przyznajmy najpierw, że jesteśmy źli, że złośliwość i cynizm współczesnej europy, że jej merkantylizm jest tym samym- pod względem emocjonalnym- terroryzmem, co masakra w tunelu metra. Trzeba sobie uświadomić, że przejawem tolerancji nie jest słuchanie muzyki czarnych. Dogłębną tolerancją, sięgającą pojednania z własnym systemem wartości powinno być po pierwsze: przyznanie się do winy. To pierwszy krok do miłości.

This is the first post in this „devcase” category. I will submit my recent discoveries in the area of tools for developers.

Bitbucket

Mercurial repository

Features

• Free account up to 5 users
• Private and public repositories
• Unlimited space
• Issue tracker
• Wiki
• It’s Atlassian’s product

Link: https://bitbucket.org/

LESS

CSS parser that gives you what you always wondered about in css.

Features

• Variables in css
• Css methods
• Can be applied as a js dependency or precompiled source

Link: http://lesscss.org/

Google App Engine

Free hosting for Java and Python

Features

• It’s Free
• Up to ten applications
• You can set you own domain

Link: code.google.com/appengine

Play! Framework

Similar to „Ruby on Rails” MVC framework for Java that kicks ass.

Features

• Convetion over Configuration
• Integration with Google App Engine
• Automatically generated CRUD
• JPA on steroids
• Authentication and authorization supported
• Fast and robust

Link: http://www.playframework.org/

Wyznaczyłem sobie horyzont: prosty site z możliwością dodawania komentarzy i logowaniem użytkowników. Szukałem wygodnego rozwiązania, będącego kompromisem między łatwością developowania, kosztem utrzymania i wdrożenia, a wydajnością i dostępnością technologii.

Ograniczenia:
* dobre wsparcie IDE
* sensowny język programowania
* tani hosting
* łatwy framework

Kraina PHP

Oczywiste rozwiązanie, które nasunęło się niemal od razu wskazywało:

1. wordpress lub cms (jeden z wielu)

Zalety:
* tani lub wręcz darmowy (obciążony reklamami) hosting
* podstawowy site można wyklikać w jeden dzień.

Wady:
* Rozbudowa o dodatkowe moduły wymaga poznania technologii.
* Oparte na językach bez typów.

2. apache + php + [kohana, symfony, cake]

Podobne zalety i wady.

Ruby on Rails

Krótka fascynacja tym (rewelacyjnym) frameworkiem zaowocowała brakiem dalszego zainteresowania.
Rzecz nie jest w tym, że język ma specyficzną składnie, bo to rzecz wtórna- tylko hostingi są dość drogie.

Piąty Element: VPS

W tym momencie zrezygnowałem już z PHP i Ruby-ego. Wydawało mi się, że zrobię mądrze jeśli zainwestuję w wirtualny serwer. Koszt takiej imprezy to około 1000 zł rocznie. Można oczywiście znaleźć tańsze rozwiązania (np. OVH proponuje VPSy za jakieś 300zł rocznie) ale ich wydajność nie pozwoli odpalić niczego przyzwoitego.

Google App Engine

W końcu, z mroków wyłonił się zwycięzca. Ten darmowy dopust boży, dający możliwość serwowania aplikacji w Javie i Pythonie jest rozwiązaniem w sam raz dla kogoś kto potrzebuje wystartować z małym projektem. Poczynione obserwacje statystyk ruchu mogą oczywiście przeobrazić mały projekt w większy i należy wtedy zapłacić za podniesienie wydajności serwera, ale koszty te są niewielkie i sensownie rozłożone, bo płaci się za konkretne parametry systemu które chcemy uzupełnić.

Konfigurację można załatwić w kilka minut (http://code.google.com/intl/pl/appengine/docs/whatisgoogleappengine.html), jednak raczej odradzam pisanie kodu na Idei Community. Po pierwsze brak jej pluginu App Engine, a po drugie słabo integruje się z antem. Warto dodać że werjsa Enterprise podobno ma wbudowane wsparcie dla GAE.

Oficjalny tutorial sugeruje Ecplipse-a. Nie lubię tego narzędzia, ale pomyślałem, że warto spróbować ze względu na omawiane w guidzie plusy. Plugin się nie zainstalował; może to tylko mój problem, ale wystąpił. Był to dobry moment, żeby przejść na NetBeansa 6.9.x

Odpowiedni poradnik ułatwiający instalację pluginu znajdziemy tu http://rocky.developerblogs.com/tutorials/getting-started-google-app-engine-netbeans/

Play framework (www.playframework.org)

Warty polecenia framework MVC, oparty na idei convention over configuration.
Po oglądnięciu filmiku marketingowego byłem złapany na haczyk. Bardzo przypomina Raily (i dobrze!).
Wspiera deploy na Google App Engine!!

Niestety, żeby nie było za owocowo, abstrakcja modelu danych siada. JPA zwyczajnie nie działa, ze względu na nierelacyjny model danych GAE.
Z pomocą powinna przyjść siena: http://www.sienaproject.com/documentation.html

Podsumowanie

IDE: NetBeans 6.9
CloadComputing: Google App Engine
framework: play!

Yes there are, and here is summary of some of I’ve spotted recently. Some of those layouts are regarded as fashionable & some not. Well I could support my conclusions with some „according to” links. But hey! Nobody reads this blog, so whats the matter?

& thats the EOF as i’m not like in writing mood.

Let’s get to business:

General trend

„Show me your genitals”, content

It’s self-explanatory.
I know, it’s not. Please be merciful with yr sarcasm.

Menus

THAT’s ALL, bye

Kapitan Planeta pozostawił we mnie niesmak i ortopedyczną psychozę na tle obcisłych spodni

Podobno są w życiu książki, które owe życie zmieniają. Powodują radosne uniesienia, targają ludzkim sumieniem, każąc mu dojadać skórki od chleba; zwracają ludzi na drogę poławiaczy pereł w lazurach tego świata i inne takie fantasmagorie. Czarodziejska góra, o której będzie mowa dalej (w moim przypadku) stanowczo nie klasyfikuje się do tej rodziny.

Nie chciałbym żeby na początku czytelnik wyrobił sobie negatywny pogląd o książce, bo trzeba przyznać- od razu i bez niepotrzebnych umizgów- że książka należy do gatunku wybitnych dzieł literatury. Owszem, zdaję sobie sprawę jak pretensjonalnie to brzmi i nie zdziwiłbym się gdyby nagle ktoś- zirytowany tym osiemnastowiecznym stylem pisania- powiedział: „No dobrze dobrze… dobrze.” i zdegustowany do ostateczności zajął się czymś pożytecznym.

Niemniej. Książkę czytałem rok. Niecały wprawdzie, bo nie popadłem w skrajność upodabniającą mnie do szaleńca z opowiadania Poego, w którym to ów szaleniec dużo wariuje, niczym jakiś zabawny pleonazm dyndający nad przepaścią, i nie mierzyłem czasu dokładnie. Jednak, jak już napisałem, trwało to długo- bynajmniej nie ze względu na moją prędkość sunięcia wzrokiem po papierze, ile bardziej ze względu na pewne obszary tej książki napisane celowo w ten sposób, by rozciągnąć czytanie w czasie. Bo czas jest tu, jak czytamy w podpowiedzi z tyłu książki, „konstytutywnym składnikiem” i cokolwiek to znaczy, ma sens, ponieważ w ciągu opowiadania autor (niemal do znudzenia) przypomina nam o czasie, jego względności, nietrwałości, jego elastyczności i skalowalności, i dzięki talentowi pisarskiemu zatraca czas utworu, pozbawia go ważności do tego stopnia, że nierzadko nie wiemy, czy w historii minęły lata czy godziny. Ale to wcale nie przeszkadza, bo czas jest tu rzeczą (paradoks) zaniedbywalną.

A nad głowami ich sunęły rubinowe baloniki, jak okrągłe groszki po błękitnej sukience

Jest lato, możliwe że ciepło, ale niewykluczone, że nie. Bowiem w tych rejonach pory roku nie podlegają rygorom czasu. Do położonego w górach sanatorium „Berghof” (jak się w międzyczasiu dowiedziałem rezydencja Hitlera nosiła tę samą nazwę) przyjeżdża młody inżynier Hans Castorp. Mieszczuch z dobrymi manierami, ambitny wykształciuch i spolegliwy wychowanek nizin- typowy jak na tamte czasy wychowanek klasy średniej. Nie jest ważna jego historia, tę można sobie przeczytać w pierwszych rozdziałach. Celem jego podróży jest chęć odwiedzenia kuzyna Joachima, zapalonego żołnierza w stanie spoczynku. Szybko okazuje się, że krótka wizyta ma przeobrazić się w długotrwały pobyt. Pobyt jest początkowo pośpieszny i wątpliwy, a następnie leniwy, poprzetykany filozoficznymi pogawędkami z dwoma skrajnymi poglądowo postaciami i miłosnymi wydarzeniami rodem z dziewiętnastowiecznej literatury.

Gdzie się znajdujemy? W zimnym miejscu pełnym względnie surowych zasad, z dniem podzielonym na konkretne, konieczne czynności takie jak: leżakowanie pod kocem z wielbłądziej skóry, badaniami w lekarskim gabinecie, obfitymi posiłkami i nudnawą, bezrefleksyjną zabawą w ramach ‘podwieczorku’. Wszystko to w otoczeniu ludzi reprezentujących skrajne poglądy i obyczaje. Są wśród nich kobiety pełne rozwiązłości, nonszalancji i zarozumiałości, ale też takie które z niewymuszoną powściągliwością żyją zdawkowo i subtelnie, jakby chciały się wpasować w obraz posągowej damy z zamierzchłej epoki.

Jednak, mimo tej teatralności, świat w opowieści jest jakby na krawędzi, na granicy pewnych zachowań i tradycji. Widać gdzieś w tle rodzące się w mrocznych rejonach świata nowe idee, powalające swą bezwzględnością i zniecierpliwieniem wobec współczesnego zmanierowania, idee gardzące wysublimowaniem i arystokratycznością.

W tej dziwnej atmosferze, z początku niezapowiadającej zbliżającego się kataklizmu, żyją mieszkańcy sanatorium. Rubaszny ordynator, sprawiający wrażenie sympatycznego krętacza o mokrych oczach i przyjemnym usposobieniu, pani Stohr (mogłem przekręcić nazwisko)- uosobienie zidiocenia i niedościgniony wzór we wprawianiu w zakłopotanie towarzystwa swoją niewiedzą (co swoją drogą daje do myślenia jeśli zestawi się jej postać z przeciętnym, współczesnym obywatelem), pani Chauchat stanowiąca ideał romantycznej miłości, pełnej tandetnej jak herbaty Lipton skromności- rodzaj kobiety, która staje się tematem szmatławych wierszy i fantazji erotycznych rachitycznych emerytów- i cały szereg podobnych, niby ciekawych, ale nie do końca, postaci pławiących się w pospolitych zajęciach dyktowanych zbiorowym napadem fascynacji.

Tam gdzie pasą się biedronki, tam nie trafiają bomby

Historia naprawdę nabiera rumieńców, kiedy inżynier poznaje- nieco zarozumiałego- włoskiego masona i humanistę Lodovica Settembriniego, który szybko daje znać o swym pedagogicznym zacięciu i przysposabia sobie młodego Castorpa na wychowanka.

Nie długo jednak udaje mu się zatrzymać chłopaka przy swoim boku, gdyż ten szybko poznaje drugiego- skrajnie różniącego się poglądami- nauczyciela. Antyhumanistę, antypedagoga i antyprzyjeciela Settembriniego jezuitę Napthę, człowieka z przeszłością na wpół świętego, na wpół kryminalisty o bystrym umyśle, prowadzącego zaciekłe i wciągające rozmowy filozoficzno-obyczajowe ze swoim główny oponentem, a zarazem wrogiem i sympatykiem, wymienionym wcześniej włoskim patriarchą humanizmu Lodoviciem.

Za ławeczką- trawniczek, na trawniczku króliczek i blaszane skrzydełka z bombowego pudełka

Książka toczy się swoim ślamazarnym, niespiesznym tempem. Jest nuda i zdumiewająca, potrafi wciągnąć na długie godziny, a zaraz potem ugrzęznąć w moralizatorskim mule na kilkadziesiąt stron. Jest jak Dekalog Kieślowskiego, jak Upadek Camusa, jak Dom Wariatów Koterskiego: pojedyncze części sprawiają wrażenie nieciekawych, odpychają przesadnym pietyzmem i przeintelektualizowaniem, ale całości tworzy dzieło zwalające z nóg. I mimo że nigdy nie zaliczę jej do kategorii moich ulubionych, to echo groźby zawieszonej nad ludzkością, podkreślonej przez jej autora w pędzącej końcówce powieści, będzie mi towarzyszyć jako cień świadomości zła wpisanego w naturę człowieka.

Aphid = function() {

	this.a = function() {
		console.log("a");
	}

	this.b = function() {
		console.log("b");
	}

	// this is public object with public parameters
	this.c = {
		c1:	"a",
		c2:	function() {
			console.log("c2");
		}
	}

	// init(); WE CANNOT DO THIS!

	// this is local private function
	var init = function() {
		console.log("init");
	}

	// we can just invoke
    init();
    f();

	// we can make objects of both functions
	new init();
	// we can invoke this function before definition
	new f();

	// also local and private, but it has larger scone than function in var
	function f() {
		console.log("f");
	}
}

// inheritance
var A = new ((function(){}).prototype = Aphid);

console.log("A="+A);
A.a();

Przez kilka godzin próbowałem poradzić sobie z błędem „Could not create the driver from NHibernate.Driver.SqlServerCeDriver.”

Zaglądałem na różne fora, przestudiowałem porady jak stawiać NHibernate i jak naprawić błąd, ale wszystko co pisali inni miało jeden mankament. Tutaj opiszę wszystkie kroki potrzebne do uruchomienia NHibernate-a.

1. Ściągamy NHibernate

2. Kopiujemy katalog NHibernate do naszego projektu.

3. W projekcie dodajemy referencje:

• NHibernate
• NHibernate.ByteCode.Spring
• System.Data.SqlServerCe
• log4net

4. Klikamy ppm na referencję System.Data.SqlServerCe i wybieramy Preferences. Ustawiamy Copy Local = true (jest to pierwszy powód dla którego NHibernate może rzucać ten błąd)

5. Dodajemy do projektu plik Local Database

6. Klikamy dwukrotnie na utworzone połączenie do bazy, a następnie w panelu z bazami klikamy ppm na naszą bazę i wybieramy Properties. Kopiujemy pole Connection String.

7. Dodajemy do projektu plik hibernate.cfg.xml

<?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″ ?>
<configuration>
<configSections>
<section name=”hibernate-configuration” type=”NHibernate.Cfg.ConfigurationSectionHandler, NHibernate” />
</configSections>

<hibernate-configuration xmlns=”urn:nhibernate-configuration-2.2″>
<session-factory>
<property name=”dialect”>
NHibernate.Dialect.MsSqlCeDialect
</property>
<property name=”connection.provider”>
NHibernate.Connection.DriverConnectionProvider
</property>
<property name=”connection.connection_string”>
Skopiowany Connection String
</property>
<property name=”connection.driver_class”>
NHibernate.Driver.SqlServerCeDriver
</property>
<property name=”proxyfactory.factory_class”>
NHibernate.ByteCode.Spring.ProxyFactoryFactory, NHibernate.ByteCode.Spring
</property>
<property name=”show_sql”>
True
</property>
<property name=”connection.release_mode”>
on_close
</property>
<mapping assembly=”Nazwa naszego projektu” />
</session-factory>
</hibernate-configuration>
</configuration>

8. Klikamy na plik hibernate.cfg.xml i we właściwościach ustawiamy Copy to Output = Copy always

9. W pliku głównym, w funkcji Main piszemy:

Configuration configuration = new Configuration();
configuration.Configure();

new SchemaExport(configuration).Execute(true, true, false);
//configuration.AddAssembly(Assembly.GetCallingAssembly());
var sessionFactory = configuration.BuildSessionFactory();

10. Teraz najważniejsze. Ten punkt rozwiązuje błąd.
We właściwościach projektu, w zakładce Build ustawiamy Platform target: x86

Uruchamiamy program.
Pozdrawiam.

[ilustracja nie pochodzi z książki]

Twoje życie jest znikome i zaraz zniknie.

Ale nie załamuj się. Jeszcze. To nie wszystko.
Byłeś młodą młodym upojonym światem literatem, zdałeś studia na co najmniej z wyróżnieniem, a mama zawsze Ci mówiła, że jesteś geniuszem i ‘zobacz Stasiu, jak on tę plastelinę w rękach memła, coś z niego będzie, jak mi się zdaje, artysta, prorok, wielki człowiek’. Teraz nie masz nic. Marzenia, pokusy, pasje, miłości jawią Ci się jako nieuchwytne obłoczki, wspomnienia burzliwej młodości, które zaraz po powstaniu giną. Nazywasz się Longin Wąsik i jesteś jedną z wielu tragicznczno śmiesznych postaci w nowej książce zdolnej pisarki.

Toksymia, to dobra książka. To mięsita, współczesna literatura z charakterystycznym językiem rodem z Pawia Królowej, trochę może belzczelnie zerżniętym, ale szczerym, płynącym z płuc.

Historia splata życiorysy grupki bohaterów. Jana Niedzieli, chłopaka z pretensjami do bycia poetą, piszącego nekrologi w miejskim zakładzie pogrzebowym na zamówienie śmierdzących kotami staruch. Longina Wąsika, staczającego się w czułe ramiona alkoholizmu tramwajarza, byłego pasjonata pracy z młodzieżą, doprowadzonego do skrajnego wyczerpania, zużycia i smutku przez swoją ‘troskliwą’ żonę Alicję, którą bezgranicznie kocha pomimo jej rezygnacji, jej martwej jak Chaplin wrażliwości i rozczarowania światem. Lucyny Łut, pechowej staruszki z obciążającą jej serce historią przywiązania do zmarłego, z powodu niezapowiedzaniego uduszenia, męża alkoholika. Zapalonego budowniczego luksusowych dacz na terenach działkowych i piekarza, drwala. Anny, studentki dziennikarki zaszczutej przez miłość przez siebie nieopatrznie wzbudzoną w osiemdziesięcioletnim polskim powstańcu, która ma dość ciągłego przez powstańca doręczania wedlowskich mieszanek i dość- pomimo jej uciekania, zmiany mieszkania- ma ciągłego śledzenia, przed domem wypatrywania jej biednej, przerażonej, skulonej na materacu osoby.

Książka opisuje współczesność, jest aktualna, narzeka i rozbawia. Pisarka ma dar obserwacji, dar dzielenia się swoim groteskowym, surrealistycznym poczuciem humoru. Dzięki kontrolowanej niezdarności, która sama w sobie staje się żartem i zabawą, dzięki parodiowaniu prostych codziennych czynności i hiperbolizacji ich do rangi pocieszności udaje się jej rozbawiać i wzruszać. Toksymia robi to doskonale, bo chociaż tematem jest życie w trujących związkach, uzależnienie się od siebie, od innych, degradujący wpływ nijakości na naszą jakość, rozczarowanie własnym życiem. O tym jak życie wychodzi nam ‘niechcący’, to jednak gdzieś w środku płonie nadzieja, a ponure lato z niebem w kolorze papieru toaletowego rozpogadza się na chwilę, dając nadzieję i uzdrawiającą… śmierć.

I nawet jeśli postacie wydają się zrobione z cuchnącej flegmy, pozlepiane z kału i martwych gołębi, a ulice Pragi warszawskiej jeszcze uwydatniają ich ‘bycie w głębokiej dupie’, to ma się wrażenie, że pod tą wastwą osobistej porażki, gęstej jak dywan brudny od poskręcanych włosów i paznokci, tli się na czułość i sympatyczne, wzruszające błaganie o odrobinę miłości.

Całości dopełniają świetne ilustracje Sieńczyka, co daje wręcz złudzenie, że Rejmer jest tylko pseudonimem i parawanem dla Masłowskiej.

Polecam
Kajetan Sznycel

Starożytna Grecja pierwszym portelem internetowym!

Ponad dwa tysiące lat temu zepchnięty na ubocze społecznej akceptacji, w swojej cichej celi więzennej Sokrates wypił łyk cykuty i padł trupem na ziemię nie trafiając w łóżko. Nim umarł zdążył jeszcze przekląć. Kto by wtedy pomyślał, że już za kilka tysięcy lat jego odkrycie zrewolucjonizuje podejście masowego odbiorcy do dyskusji, a mentalność tego wyrafinowanego mówcy, jego naturalny ekshibicjonizm obejmie opiekuńczym ramieniem cały glob. Nikt. Nikt nie uświadomił sobie przełomu dokonanego przez tego sympatycznego, aczkolwiek dość z postury przypominającego dresa, mężczyzny. Mężczyzny, który jako pierwszy z naszego gatunku poprowadził forum. Tym bardziej nikt nie przypuszczał, że w tym historyczny dniu, w czasie prezentacji nieznanej szerzej grupy młodych intelektualistów, Sokrates zostanie okrzynięty pierwszym internetowym artystą i myślicielem!

Rzeczywistość jaką znamy, rzeczywistość spleciona, zagubiona i chaotyczna, przenikająca się ze światem wirtualnym, tworzyły przez setki lat rzesze wybitnych jednostek, odrywców i ambitnych idealistów. W ciągu całej historii instnienia ludzkości pojawiały się technologie ułatwiające komunikację, pozwalające na docieranie do szerszej grupy odbiorców i w końcu na wzbogacanie formy przekazywanych treści. Nigdy jednak skala tego zjawiska nie była tak potężna i wszeogarniająca, jak dzisiaj. W poprzedniej epoce, podczas wysyłania pierwszego pakietu internetowego, rozpoczęła się nowa era. Era internetu.

W roku 2010 stawiamy sobie pytania: Jak internet, cyfrowe media i Nowa Rzeczywistość wpłynęły na szeroko pojętą wytwórczość ludzką, jak zmienił się pogląd społeczeństwa na dotychczas respektowane normy, jakie możliwości socjalizacji stwarza nam współczesna cywilizacja oraz dlaczego, paradoksalnie, pomimo niesłabnącej popularności portali gromadzących przyjaciół trendem wądzącym za nos staje się izolacja w ramach ponuro brzmiącego hasła „dziś możesz porozumieć się z każdym nie wychodząc z domu”.

Wszyscy na jednego, jeden na wszystkich

Podejmując się próby opisania zastanej rzeczywistości, która nazwałem już wcześniej- nie bez powodu- Nową Rzeczywistością (co brzmi, fakt, nieco patetycznie, lecz doskonale oddaje semantykę sformułowania) konieczne będzie wprowadzenie klasyfikacji w celu systmatyzacji odkrywanej wiedzy.

Nowa Rzeczywistość dotyczy wszelkich przejawów aktywności i wymiany informacji między ludźmi. Internet jako centrum informacyjne nie może być już przez nas nazywany wirtualną rzeczywistością. Jest faktem, jest bytem, jest istotą. Czy w obecnych czasach uznamy radio (będące jedynie kanałem komunikacyjnym) lub wydarzenia i postacie w radiu za coś wyimaginowanego? Zapewne nie, ponieważ dorośliśmy do przyznania temu medium cech faktyczności. Nadawanie internetowi innego wymiaru jest objawiem myślenia pogańskiego i starczego. Jestem w stanie wyobrazić sobie, jak u zarania gazety/prądu/komunikacji falowej przestraszeni panowie obrzucali ówczesną nowinkę mianem odrealnionej. Fakt, że internet rządzi się odmiennymi kanonami nie uprawnia nas do otaczania go aurą wyjątkowości, niebywałości, wręcz boskości. Zrozumieją to bez wątpienia przyszłe pokolenia, więc możecie i wy, teraz. Nowa Rzeczywistość jest splotem, jest szwem pomiędzy naszym codziennym światem powierzchowności i krygowania się, a światem stwarzanym pod powierzchnią cyfrowej plandeki- internetu. Miejscem prymitywnym, miejscem naprawdę ludzkim, pięknym z racji swojej autentyczności. Widzący w moim rozumowaniu sprzeczność powinni uświadomić sobie, że połączenie fikcji z faktem staje się faktem, staje się połączeniem. Żyjemy nie w internecie, nie w świecie stania w korkach i przynoszenia ziemniaków z piwnicy, żyjemy na szwie łączącym te dwa światy.

„Wolność! Po co wam wolność? Macie przecież telewizję.”

Chyba nie było na przełomie dziejów czasu wolnego od potrzeby swobodnego wyrażania swojego zdania. Dzisiaj dostajemy tę okazję. Internet jest wolnością. Jest wolnością, wolnością, wolnością, jak napisałaby Gertruda Stein.

Gdyby żył z nami Gombrowicz, prowadziłby bloga.

Internetowe centra kultury można podzielić na kilka kategorii:

1. ośrodki artystyczne
   1. myspace
   2. digart
   3. 4chan
   4. Deviantart
2. blogi
   1. blogi nastolatek
   2. blogi publicystyczne
   3. blogi poetyckie
   4. blogi kulinarne itd.
3. portale społecznościowe (koleżeńskie)
   1. nasza-klasa (przykład zmiany wartości prywatności)
   2. facebook (przykład nieprzeciętnej technologii)
   3. grono
4. portale medialne
   1. radia internetowe
      1. lastfm
      2. joogle.pl
   2. telewizja internetowa
      1. itvp
      2. youtube
   3. prasa internetowa
5. portale plotkarskie
   1. pudelek
6. skupiska danych
   1. youtube
   2. imagehost
   3. digg (Przykład próby porządkowania informacji.)
   4. google (Zmiana poglądu na prywatność, internetowy maharadża.)
   5. wikipedia (Przykład altruizmu)
7. pornografia (Zwłaszcza amatorska, jako przykład redefinicji pojęcia seksu i intymności.)
   1. porntube
   2. pornhub
8. forum
9. cyfrowy świat
   1. Second life
   2. Gry mmorpg

Ośrodki artystyczne

Dawniej, chcąc zaimponować swoim kolegom arystom, wybierałeś ostry nóż i odcinałeś sobie ucho. Podążył tym śladem znany wszystkim ze swojego mrocznego poczucia humoru, kiepski malarz Vincent van Gogh. Szanujący się artysta był bądź stałym bywalcem eleganckich wystaw, gdzie rozprawiał uroczyście o swoich pracach z lekko wstawionymi od serwowanego szampana krytykami, bądź przyjmował postawę zgoła odmienną: rasowego wilka stepowego, menela, ousidera, przedstawiciela bohemii, lansując swoje dzieła poprzez częsty kontakt z grupką uzdolnionych przyjaciół wspierających jego zdolności, pijąc wino i urządzając częste burdy, czego przykładem są chociażby dadaiści, hipisi i feministki.

„Niewiele się zmieniło w otoczeniu starym”, śpiewa Kazik Staszewski. O ile byłoby to idealną pointą podsumowującą kulisy działania władz państwowych, o tyle tutaj trafiamy kulą w płot.

Zagorzały zwolennik klasycznej formy kultury z pewnością ma na ustach słowa pewnego wygłodzonego poety „ideał sięgnął bruku”. Tenże zagorzały zwolennik z pewnością nie dostrzega istotnych walorów bierzącego stanu rzeczy. A jakie walory umykają uwadzę tego przebiegłego obserwatora? Z pewnością nie fakt uwolnienia się kultury z ryz elitarności. Tego jest zwolennik świadomy i to go wyprowadza z równowagi. Kultura stała się powszechna, kultura zatarła po sobie ślady biczowania przez arystokrację, nabrała rumieńców egalitarności. Jeśli miałbym porównać kulturę do zwierciadła powiedziałbym, że do tej pory zwierciadło stało na balkonie pewnego młodego szlachciura wycelowane w piękny kredens wiktoriański, aż pewnego dnia, kiedy szlachciur nachlał się do nieprzytomności tanim winem z Biedronki, potknął się, a zwiarciadło wypadło na ulicę i już każdy, każdy może zobaczyć, czy nosisz majtki pod spódnicą.

Ciekawym przykładem miejsc rozwoju kultury są portale nastawione na produkcję sztuki. W tych tyglach ludzkiej wyobraźni mieszają się artyści o zróżnicowanym poziomie, poglądach, stylach. Każdy z nich, po osiągnięciu odpowiedniego kunsztu, jest nagradzany przez widownię pozytywnymi komentarzami, ustawieniem artysty na liście swoich ‘ulubionych’, oceną, ankietą itd. Przykładami stron o tej tematyce są deviantart.com myspace.com digart.com 4chan.com.

Z liczebności prac nadsyłanych na portale wynika interesujący fakt: każdy z nas ma potrzebę dzielenia się swoją wrażliwością i potrzebę bycia ocenianym, bycia zaakceptowanym. Wszystkie te rozmazane zdjęcia, brzydkie obrazki, kretyńskie wierszyki o dwudniowej rozłące z ukochany są fascynującym odbiciem nie tyle epoki, co całej ludzkości i przejawiają dzieki temu nieocenioną wartość. Zjawista te, opisują panujące trendy, dają pojęcie o aktualnym slangu, o podejściu do siebie, o inteligencji, oczytaniu, podążaniu (lub nie) za pewną ideą określonych grup. W tym uzewnętrznianiu się można doszukać się jeszcze jednego interesującego stanu duszy przeciętnego Kowalskiego. Zagubienia. Z chęci określenia siebie, uwypuklenia swojego istnienia grubym konturem, a nawet odkrycia swojej tożsamości powstają zaskakujące, czasami szokujące wyznania. Idealnym przekaźnikiem tego typu manifestacji są blogi.

Blogi

Powstaniu idei bloga towarzyszył medialny szum. Pamiętam, jak narodziny pierwszego ‘internetowego pamiętnika’ wywołały ogólnoświatową dyskusję na temat granic prywatności. Nie trzeba było dlugo czekać na spopularyzowanie technologii. Blog stał się kurtyną dla anonimowych, publicznych ekshibicjonistów (to wtedy właśnie zaczęto określać zachowania ludzkie w internecie tym terminem). Potępiany przez inteligencję, jako obrzydliwy dowód upadku ludzkości, włożył puklerz cierpliwości, by już wkrótce stać się kolejnym punktem zwrotnym w historii internetu. Blogi są przestrzenią osobistej swobody; spośród tych instniejących wyróżniamy blogi artystyczne, nastawione na publikowanie własnej twórczości, blogi publicystyczne, zawierające recenzje, publikacje, krytykę, blogi polityczne, pisane przez posłów, blogi codziennego życia, blogi naukowe i cały szereg innych blogów tematycznie ograniczony jedynie wyobraźnią.

Pisanie bloga, to jedno. Autorzy piszą blogi w nadziei na zrozumienie, na odkrycie ich literackiego talentu, przez zwykłą chęć uporządkowania swoich myśli albo, jak to robią nastolatki, w celu ukonstytuowania/sformowania/scementowania grupy. Ostatni rodzaj bloga jest najczęściej krytykowany jako najmniej wartościowy i wskazujący na głupotę autorów. „Badacze” podchodzą do problemu używając terminologii niepasującej do kontekstu. Powtarzają utarte hasło ekshibicjonizm, nie starając się nawet przez chwilę pomyśleć, że działanie tych osób jest skierowane w grono najbliższych znajomych, które prowadzi bloga w podobnym, mało wymagającym stylu. Celem tego rodzaju wpisów jest umożliwienie koleżance skomentowania pamiętnika słowem ‘słodkie’, ‘pysznie’ lub dowolną kombinacją znaków pochodzących z alfabetu łacińskiego i zbioru znaków { #$%^!@*()_+:><][ }. Taka forma nie jest już prostym ekshibicjonizmem, ale konformizmem, dopasowaniem się do grupy i realiów. Typowa nastolatka nie może narażać się na wykluczenie z grupy wyrażając swój negatywny pogląd dotyczący takiego schematu zachowań. I nie oszukujmy się. Typowej nastolatce nie przyjdzie to do głowy. Bardzo dobrze! Bo te osoby tworzą nową jakość rzeczywistości. Próba oceny tej jakości będzie przejawem ignorancji, gdyż jej skutki poznamy dopiero w przyszłości. Dotykam tu jednej z tej cech kultury, która jest niesłusznie omijana. Definicja mówi, że kultura jest ogółem wytwarzanych dóbr. To trochę zawstydzające przyznać się przed samym sobą, że portale pokroju fotka.pl albo pudlek.pl budują naszą kulturę, ale to fakt. Każdy owoc twórczości ludzkiej przejawia wartość poznawczą niezależnie od jego estetycznej wartości.

Czytasz bloga? Ale po co?

Zaglądanie sąsiadowi przez okno, podglądanie koleżanek w szatni, pod prysznicem, czytanie ploteczek w szmatławcach, przeglądanie pudelka, życie życiem innych. Czy mówi ci to coś? Na codzień ludzie z zapartym tchem informują swoje koleżanki ze sklepu z warzywami, że Halina Frąckowiak zmarła na zapalenie trąbki eustachiusza albo, że Grzegorz Pyrz dostał przepukliny, kiedy kucał po kasztany dla wnuka. Takie fakty zaspokajają w dużym stopniu zwykłą ludzką ciekawość. U niektórych przybiera ona formę wymiany plotek, u innych dociekania prawd w obszarach naukowych. Potrzeba poznania i świadomości jest naszą wspólną cechą. Czy tylko ciekawskość kieruje naszymi zachowaniami? Czy czytanie bloga jakiejś spowiadającej się z grzechów nieznanej autorki jest spowodowane podszeptami naszego niezadowolenia z samych siebie? Nie do końca. Ludzie lubią czytać, że jest ci źle, lubią zobaczyć, że ktoś puścił bąka na angielskim i musiał ociekać prze okno, bo niepewni własnych odruchów szukają potwierdzenia swojego człowieczeństwa. Blogi spełniają podobną rolę, jaką spełnia poezja. Mogą być odbiciem społecznych niepokojów na przykładzie jednostki. Jeśli ktoś pisze, że jest mu źle, że czuje pustkę, wchodząca w to miejsce osoba o podobnym nastroju odnajduje siebie, ma namacalne potwierdzenie, że nie jest wyjątkiem ergo: jest normalna.

Nie sprzedałeś swoich ideałów, kupiłeś nowe.

Oprócz tych dwóch przykładów istnieje jeszcze cała gama osobnych struktur społecznych w internecie, którym warto przyjżeć się bliżej. Skupiska danych ugruntowały nasze przekonanie, że wszystko co ważne jest już w internecie, a jeśli nie można znaleźć cię na wikipedii- nie istniejesz. Yahoo zrewolucjonizowało nasze podejście do formy płatności. Google zmieniło oblicze poszukiwania informacji. Codziennie korzystamy z produktów tego korporacyjnego giganta nie zdając sobie nawet sprawy, że ceną jaką płacimy za tę przyjemność jest utrata naszej prywatności i praw. Te twory kultury nie mają odwzorowania w świecie analogowym, są nowością, do której podchodzimy bardzo nieostrożnie.

Portale medialne są próbą przystosowania telewizji, radia i gazety do potrzeb współczesnych konsumentów: szybkości dostarczania informacji, ogólnodostępności, wygody, względnej darmowości.

Zmianom uległo nasze podejście do ciała. Skrywane pod falbaniastą suknią kostki kobiet z poprzednich epok wyglądają dziś groteskowo. Pornografia jest powrzechna i darmowa. Obniża się wiek inicjacji seksualnej i podejście do ciała; następuje odejście od rozumienia seksu, jako sakrum. Obnażanie się publiczne jest normą.

Król Olch

Po tym wszystkim co tu napisałem nasuwa się spostrzeżenie, że w internecie przechodzimy właśnie epokę romantyzmu. Anonimowość jest już fikcją, roboty google skanują sieć i wiedzą o tobie wszystko. Ty sam tworzysz blogi, wrzucasz  zdjęcia, zakładasz konta na naszej-klasie, facebooku. Wszędzie gdzie jesteś zostawiasz ślad, tworząc unikalną mapę swojej osobowości. Jednostki zaczynają nabierać znaczenia.

Bo tak w gruncie częsciej nudno jest, niż fajnie.

Trochę tak, ale też trochę tak, że im częściej jest nudno, tym lepiej wiadomo, że nie masz pomysłów i jesteś kiepski raczej. Jeśli nudzisz się całymi dniami dla swojego dobra zabij się i poproś mamę, żeby sprzedała twoją nerkę Niemcom. Niemcy zrobią z niej użytek, to mądrzy ludzie są. Opatentowali nazizm. W razie gdyby obudził się w Tobie demon sprzeciwu i oburzenia przeciwko mej grotesce możesz czytać dalej, tylko wyloguj się w tym czasie z naszej-klasy, pracownicy przeglądarek pracują już nad tym fenomenem, przejawiającym się nagłym migotaniem ekranu i kasacją przypakowych plików z trzeciego cylindra dysku nadrzędnego, lecz do czasu naprawy zachowajmy czujność!

Jesteś gruby ale wolisz żreć paluszki, niż kucnąć do najniższej półki w lodówce po nabiał?

Specjaliści z UNESCO specjalnie z myślą o Tobie wynaleźli w zakamarkach swoich chłodnych, jak język konia, pracowniach technologię rodem z science-fiction. Dla mniej ogarniających spieszę z wyjaśnieniem: science-ficion, to taki rodzaj bajki, tylko zamiast gadających królików, gadają murzyni przebrani za kosmitów.
Mowa o nowatorskiej formie rozrywki (wcale nie tak nowoczesnej jak się okazuje) powstałej w wyniki konkatenacji pospolitego paintballa z przełączaniem kanałów w telewizji. Dla każdego tłustego typa pozbawionego życia proponowany przeze mnie sposób spędzenia czasu będzie świetnym pretekstem do odrobiny ruchu. Wyobraź sobie taki scenariusz:
Ty, na codzień bankier, krawiec, informatyk, tancerz-gej, osoba zbierająca mokrą trawę po ciężkiej i pożytecznej pracy kosiarza, osoba nudna i przeciętna, niczym geometria euklidesa możesz stać się na godzinę wojownikiem walczącym o dobro, sprawiedliwość i uwolnienie Chińczyków z ich ciemnych i wilgotnych podziemnych jamek, w których żyją. Wyobrażasz sobie? Na pytanie kolegi ‘jak tam weekend’ nie musialbyś już wymyślać na poczekaniu pokrętnej, zawstydzającej was obu odpowiedzi, że jakoś tam zleciał, normalnie, w sumie fajnie, spoko. Od dzisiaj możesz poczuć się jak prawdziwy twardziel jedzący jabłka bez obierania skórki. Wszystko to w cenie nieprzekraczającej budżet mieszkającego w akademiku studenta. Już dziś możesz zmienić swoją wegetację (którą nazywasz życiem) w przygodę godną tego chłopaka z Księgi Dżungli, tego co go wychowała krowa, czy panda.

Nie strzelać, to my, dzieci wychodowane na plantacjach rdzennych amerykanów.

Czy zdarzyło ci się kiedyś przez godzinę biegać po shodach, w górę i w dół, w górę i dół pośród mroku, dymu, hałasu strzałów, głośnej, napędzającej, podnoszącej adrenalinę muzki, będąc oślepianym światłami omiatających scenę kolorowych jupiterów, wyczekując na moment, kiedy na chwilę arenę pokryje ciemność, żebyś mógł przebiec zza jednej sterty opon do drugiej. Taki jest lasertag. Walka toczy się nieustannie. Nienasycony wróg czai się wszędzie, ważny jesteś tylko ty i twój wierny przyjaciel karabin Ludwik. Razem, przyczajeni w rogu jednej z ciemnych sal czekacie ze swoją drużyną na wroga, jak chrześcijanie na wielkanoc. Ostra muzyka w tle podsyca napięcie. Przez dym i kurz kichasz, bo jesteś alergikiem, rozdarłeś sobie spodnie, ale to nic. Czy widziałeś film Chłopcy z Placu Broni? Ich tragiczny los, smutną opowieść o przyjaźni, patriotyźmie? Więc nie bądź ciotą! Nie przejmuj się spodniami. Trzeba było przyjść w dresach.

Morał

Mając 30 zł w kieszeni nie zastanawiaj się. Jeśli jeszcze nie byłeś idź i pobaw się ze znajomymi. Więcej o lasertagu znajdziesz na google. Przyznaję, że pisząc ten tekst ledwie trzymałem postawę wyprostowaną, tak byłem śpiący. Dlatego podejrzewam, że wielu informacji tu nie znajdziesz.

Ps (do nieznajomego, spoufalającego się).

Nie wyobrażaj sobie, że możemy się zaprzyjaźnić. To nie jest tak, że jak czytasz mojego bloga, to już jesteśmy bliżej, wytwarza się nić porozumienia, czy coś. Nie. Jeśli Cię nie znam, to nie znam Cię.

Ps2.

Wyżej widzicie obrobione zdjęcia pomniejszone rozsądnie w celach umieszczenia na stronę. Gdyby któraś z osób widniejących na zdjęciach chciała je w pełnej rozdzielczości niech pisze.
Pierwsza fotografia jest porównaniem.

Reszta tutaj:

http://dl.dropbox.com/u/3064295/tmp%20photo.7z